| |
 |
Wie ben ik
Persoonlijk | Wie ben ik
|
24 Juni 2011 | 00:02:27
|
Hoi, ik ben een meisje, vrouw en heb sinds 12 jaar een psychiatrische achtergrond.
Achteraf kan ik me herinneren dat ik vanaf mijn 9e al een fantasiewereld had. Maar welk kind van 9 heeft dat niet ? En sinds mijn 12e al depressies.
Na een voor mij traumatische ervaring ben ik ziek geworden. Toen ben ik geleidelijk aan gediagnosticeerd als iemand met een persoonlijkheidsproblematiek en noemen ze borderline. Ik heb trekken van borderline.
Er zijn tegenstrijdigheden over. Ze zijn het er nog niet over eens.
Ik heb 2 opnames achter de rug. de eerste van 7,5 maand in een kliniek in Winschoten waar ik eigenlijk niks ben opgeschoten. Nou eigenlijk helemaal niks. Dat was in 2007-2008.
Mijn tweede opname was in het UCP in het UMCG in Groningen van 30 juni 2009 tot oktober 2010. Klinisch 10,5 maand tot half mei en daarna dagbehandeling tot oktober.
Van de ene behandelaar heb ik borderline trekken en in mijn laatste opname vorig jaar werd er gesproken als borderlinepersoonlijkheidsstoornis en een autisme spectrum problematiek.
ik zal hier schrijven hoe het met me gaat.
Ik heb hiervoor meerdere blogs gehad en ben toe aan een nieuwe. Je mag ze altijd lezen. Vraag en je krijgt de links.
Ik zal hier als de depressieve ik schrijven als Alisha.
En als de persoon die ik was. En weer wil worden gewoon ik, Sofie.
Nieuw blog omdat er steeds blogs verdwijnen van punt nl.
|
|
|
|
|
Reactie op log
Persoonlijk | Hoe gaat het nu
|
14 Februari 2012 | 23:51:07
|
Hier mijn reactie voor Clemens.
Hoi Clemens zit je ook op twitter ? Daar houd ik dezelfde weblog bij.
Maar deze is uitgebreider.
Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelde toen je je opeens niet meer zo welkom voelde bij J. De teleurstelling... Het is al zo moeilijk om met iemand zo'n klik te hebben, zo toe te laten.. En dan patsboem.
Mijn reactie:
Ja, dat doet erg pijn en dat heb ik haar ook gemaild, ik zal de maiklwisseling in een ander logje opschrijven als privebericht.
Ik denk dat ze het idd wel begrijpt zoals ik lees uit de laatste mail van haar.
Jij zegt dat jij ook zoiets hebt meegemaakt, wat is er gebeurd dan ? En hoe ben je erdoor gekomen ?
En natuurlijk, dan zou je je hoofd omhoog moeten doen, tanden op elkaar en gewoon verder gaan, maar dat kun je niet altijd; niet meer. Vroeger misschien; want toen werd je continu zo teleurgesteld, en waren er die knuffels toch niet en zo. Maar als je één keer echt kennis hebt gemaakt met zo'n gevoel van veiligheid, van vertrouwen... dan ben je dat stevige pantser kwijt, zeg maar. Of schild. Bah... Maar weet je zeker dat het niet iets tijdelijks was, iets van J. zelf op dat moment? Die kan het ook moeilijk hebben of zo... en ik kan me altijd zo slecht voorstellen dat iemand zo omslaat. Echt, kwa mening en gevoel , niet alleen kwa houding van het moment (dat kan zijn vanwege een eigen stemming, of ziekte of zo).
Mijn reactie:
Vooral dat gevoel van veiligheid en vertrouwen wat je daar over zegt. Even een knuffel komen halen. Even een aanhalingkje. Even mijn hoofd op haar arm. Dan kon ik er weer even tegen. Dat is nu weg. Dat veilige gevoel. Dat er íemand is die je beschermt. Want ík kan het niet alleen.
Je omschrijft het zo goed.
Idd. Ik had zelf al een idee dat er wat met haar aan de hand was. En dat zie ik vaker en dan vraag ik dat haar na en dan krijg ik meestal bevestiging. Ook bij anderen.
Maar toen vroeg ik het ook en reageerde zo zo raar.
Ze heeft een ernstige ziekte gehad en ik ben altijd bezorgd om haar. Dat weet ze.
____________________________________________________
Ik ben idd niet meer naar het AC geweest en mijn spullen liggen er nog. Ik durf niet eens meer die kant op te fietsen, weer een angst erbij.
Ik moet langs die zijstraat fietsen als ik zwemles geef. Dat durf ik niet meer. Dus ga ik nu iedere keer met de taxi. Maar dat is ook niet alles.
Pff. Maar ja, zoals ik zei, het is nu wel allemaal anders voor mij. Ik kan tegen veel meer dingen heel goed nu. Ook al zijn ze niet altijd leuk. En jij kunt dat precies zo gaan leren hoor Sofie! Dat weet ik echt 100% zeker! Alleen zijn dat dus dingen waarvoor je nu die hulp moet krijgen, bij het leren. En dat duurt te lang maar volgens mij gaat die toch komen, zijn ze ook bezig die te vinden. Hou nog even moed Sofie... het komt echt goed! Voor nu in ieder geval veel sterkte!!!!
Je hebt gelijk: DAT wil ik ook graag leren. Maar niemand helpt me daarbij. Ja, J probeerde het. En de thuiszorg heb ik nu een goed contact mee.
Maar ze is geen J, ik mis haar. 
Ik mis haar knuffels en aanhaligheid, even mijn hoofd tegen haar arm.
Als je tips heb dan hoor ik die graag.
Ik heb al gevraagd voor assertiviteitstrainingen, sociale vaardigheden therapie etc. Maar ik krijg ze allemaal niet.
Bedankt.  Je ziet het altijd zo goed.
Alisha. |
|
|
|
Wat een ellende, het UMCG wil me niet behandelen
Persoonlijk | Hoe gaat het nu
|
02 December 2011 | 21:35:00
|
Klein blog. Zeer lang geleden dat ik geschreven heb.
2-12-2011
Trouwens, bij het UMCG willen ze me opeens niet meer hebben. Dus moet alles weer opnieuw in werking werden gezet. Alleen maar omdat ik een borderline persoonlijkheidsstoornis heb.
Ja zowat ?
Ik heb borderline trekken. Ze twijfelen allemaal aan BPS. Ik wil bij GGZ Groningen weg. Ik wil naar GGZ Drenthe. Maar ja, ik durf niet meer te reizen he ?
Ik denk eerder dat de PDD-NOS parten speelt en mijn angsststoornissen, waaronder extreme verlatingsangst. Sinds deze week durf ik eigenlijk zelfs 's avonds al niet meer op de fiets. En nog steeds zelfs als het donker is een zonnebril op.
Nu ben ik nog hardstikke depressief maar vanavond bij mijn maatje zal ik toch weer vrolijk moeten doen. Hij zegt van niet. Maar ik wil de problemen buiten houden en niet bij hem binnen.
Dus er gaan diverse klachtenbrieven richting UMCG en Lentis.
Als er niks veranderd dan wil ik euthanasie. Vraag er al 1,5 jaar om.
Dus nu wordt het IZZ weer in werking gezet.
Wacht al zo'n 4 maanden op PMT en een sexuologe. Omdat me steeeds meer dingen duidelijk worden.
Ik zit nu al meer dan een half jaar op Prozac, nu op 60 mg. Dat vinden ze zelfs bij de apotheek wel erg hoog. Maar het helpt maar een klein beetje. 4 keer 10 mg tranxene. 3 keer 10 mg Ritalin en dan mijn andere medicijnen nog. Dus ik loop gedrogeerd rond.
Dus eerst IZZ opname voor mijn depressie. Dan UMCG angsbehandeling ? Dan weer IZZ voor stabiliseren en dan weer UMCG voor mijn OCD ? Jee. @#$ 
Enne..... WIE betaald dat ? Reiskosten, eten, ik zal het weekend toch ook eten moeten ? En die 145 euro per maand komt op 8,10 euro per dag aan eten en drinken. Nou sorry, dat haal ik echt niet. Wie eet voor zoveel geld per dag ? Oh ja, ik moet ook wel eens nieuwe kleren en ja kattenoppas. En de reiskosten gaan flink toenemen.
Sorry hoor. Ik moet even zeuren.
Alisha.  |
|
|
|
Opname
Gezondheid/Psyche | Hoe gaat het nu
|
24 September 2011 | 22:04:09
|
Veel gebeurd de afgelopen weken. Ik kreeg vorige week een oproep voor intake in een kliniek in Zuidlaren. Het is van Forint. Dus daar zitten ook forensische psychiatrische patienten. Daar schrok ik eerst wel van. Maar eigenlijk maakt het niet uit. De psycholoog waar ik gisteren was vroeg waarom ik naar Forint verwezen was, ja dat weet ik ook niet. Alleen dat dat een zeer langdurige behandeling kan zijn. En Janny vroeg het ook al. Dus dat wordt 's nachts de deur op slot, haha. In mijn vorige opname had ik 's nachts zelfs de deur open staan omdat ik bang ben opgesloten te zijn. Daar was de verpleging het ook niet zo mee eens maar ze begrepen het wel. En ach, ik had alleen maar lieve mannen op de afdeling.
Maar nu werd ik deze week gebeld door mijn casemanager, ik weet na een jaar eindelijk wie dat is, haha.(wrang grapje dus eigenlijk)
Maar dat de intake niet doorging omdat de psychiater er niet was en ik een nieuwe afspraak zou krijgen. Maar goed. Ik was een beetje overstuur. Omdat ik al een paar weken nu ook 's avonds depressief ben en dat was eerst niet zo, daar schrokken ze bij Lentis ook wel een beetje van.
Maar goed, nu blijkt dat ze flink in onderhandeling zijn gegaan bij het UMCG en nu blijkt dat ze me wel willen hebben daar. Dus lekker dichtbij en kan gewoon op de fiets en regelmatig naar huis.
Maar omdat ik me nu helemaal op Zuidlaren had gericht was ik helemaal in de stress. ik wist het niet meer. Het IZZ klonk op de site wel goed. Maar het UMCG is dichterbij en daar ben ik bekend. Dus huilen en zeggen dat ik het niet meer weet en dat ZIJ de beslissing vanaf nu maar moeten nemen. Ik ben al 1,5 jaar aan het strijden voor behandeling en ik ben er zat van. Ik heb het er ook met Janny van het AC over gehad vorige week en vertelde dat ik de beslissingen niet meer kan nemen. Ik zit kapot.
Dus hij zei dat ze me toch liever naar het UMCG willen sturen en dat ze dat in werking zetten. Waarop ik zei dat ik ev ook daarna toch nog wel naar het IZZ wil. Als het nog niet beter gaat dan wil ik verdere behandeling. Nu is het tijd om er wat aan te doen.
En dat is iedereen het met me eens. maar mijn gevoel zegt de ene week wat anders dan de andere week.
Dus eindelijk zit er schot in.
Alisha.
BTW, ik ben nu bij mijn maatje op visite en het is fijn. Na weer eens een dag op bed te hebben gelegen.
Sofie.
|
|
|
|
Hoe duur kost een psychiatrische opname voor de patient ?
Persoonlijk | Hoe gaat het nu
|
14 September 2011 | 22:06:54
|
Wat ik zei over mijn depressie. Het was vandaag ontzettend erg. Dus dat klopt niet. De klachten verergeren toch alleen maar weer. Vandaag om half 11 opgestaan en naar het AC gegaan. Daarna weer op bed van 3 tot 9 uur. Ben er dus net uit.
Ik ben nu 2 weken aan de 40 mg Prozac. Ik ben nu 14 weken aan de Prozac.
Op 29 aug de paychiater gebeld dat ik omhoog wou. In eerste instantie zouden we moeten stoppen met de Prozac omdat de klachten verergeren en het niks doet aan mijn depressie. Maar ik zei ook tegen hem dat het ook aan het ziektebeeld kan liggen dat het erger wordt. En daarom besloten we om toch eerst te verhogen met 20 mg.
Ik moest met 2-3 weken bellen om te zeggen hoe het gaat.
In ieder geval kom ik al de hele zomer ongeveer maar 2 uur per week buiten overdag. Soms 3 uur als ik me een beetje beter voel en watin de tuin doe. En daar zitten de fietstochtjes naar Lentis en het AC bij in en de apotheek (fiets, paar minuten) en naar mijn ouders (5 minuten).
Zelfs naar de winkel waar ik normaal gesproken graag en het liefste iedere dag heenga, ga ik overdag niet meer heen.
Dus niet veel vitamine D opgedaan dit jaar.
Kom pas na 19.00 naar buiten. Dan durf ik pas. Dan is het rustiger en kan ik even in de tuin werken en met mijn kat zijn.
Verder overdag heb ik altijd een zonnebril op (zelfs als het regent), dus ze zeggen wel eens, 'Schijnt de zon buiten ?'.  Maar dan vertel ik dat ik buitenangst heb en dan begrijpen ze me wel. Normaal gesproken vind ik het niet sociaal om een zonnebril in de winkel op te hebben. Zelf 's avonds gaat hij op als ik wegga. En mijn hoed en mijn mp3-speler. Die ik niet meer aan heb na mijn laatste overdosis in februari. Vanaf dat moment kan ik helemaal geen prikkels meer verdragen.
Ik probeer wel eens zonder mijn mp3 maar dat voelt niet lekker. Ik dwing me wel om hem af te doen als ik mijn straat inrij.
Verder gesprek op het AC met Ellen gevraagd. Ze is mijn contactpersoon niet en heeft nagevraagd of dat wel mocht. Na mijn aandringen (en dat doe ik normaal nooit) dat ik echt een gesprekje nodig had.
Dus gepraat en gezegd dat ik niet meer weer hoe het verder moet.
Aangezien ik mijn opname in het UMCG wss toch niet krijg, ze zijn aan het onderhandelen. Nou dat weet ik wel genoeg.
Dan zou het Zuidlaren worden en dat gaat me veel geld kosten.
kattenoppas : 70 euro per week
naar huis iedere dag om contact te houden met hier: indien bus : ca 12 euro per dag en dat 5 keer. Dus 60 euro
Fiets bij het station: 6 euro per week
Indien taxi, misschien zelfs 50 euro per dag
En het liefst op vrijdag naar het AC om contact te houden met hier wat ik dan zelf moet betalen ook : 40 euro per week
Eten thuis, 4 euro per dag, dus 24 euro.
Over de taxivergoeding heb ik morgen een gesprek met een arts van de WMO. Aangezien ik het niet op kan brengen om met de bus en de fiets heen en weer te gaan. Dat zijn te veel prikkels voor mij. Dan blijft het snijden en zullen de angsten toenemen.
Waarom wil ik zo vaak naar huis ? Ik ben een tijd terug een keer 7,5 maand in Winschoten opgenomen geweest. En durf sinsdien nog steeds niet meer de stad in hier terwijl ik toen ook vaak heen en weer naar de stad ging.
Dus dan kom je al op 200 euro per week. En dan heb ik het nog niet eens over de eigen bijdrage van minister Schippers. Mijn week butget is 70 euro. Dus zal ik mijn spaargeld van een jaar 100 euro per maand eraan moeten gooien. Dus dat wordt max 6 weken opname en dan is het echt op. Aan mijn geld van vroeger kom ik niet. Dat was voor mijn toekomst.
En dan nog drinken en zo. Wasmiddel en de andere dingen moeten ook doorgaan.
Begrijpelijk dat ik het niet meer zie zitten.
Alish.
|
|
|
|
Reactie op mijn reactie die ik kreeg
Persoonlijk | Hoe gaat het nu
|
13 September 2011 | 01:04:57
|
Hoi Clemens,
Hier is mijn eindelijke reactie. Ik heb het in kleine stukjes gemaakt.
***************
Je hele jeugd; de manier waarop je opgroeide en dus gevormd werd. Als je terugdenkt, was alles toen normaal in jullie gezin? Alles speelt mee.
************
Ik heb een normale jeugd gehad. Fijne ouders. Ze werkten om de beurt. Dus er was altijd iemand thuis. Een fijne familie en opa's en oma's.
Vanaf mijn 9e jaar al een fantasieleventje dat ik bij andere mensen woonde enzo. Maar is dat een gewone fantasie of was dat al anders dan anderen ? Ik heb dat namelijk tot 2003 toen mijn oma overleed altijd al gehad.
Ik was wel heel verlegen. Wss zat er toen al een soort van PDD-NOS in. Maar had vriendjes en vriendinnetjes. Maar ik ben van mijn 9e tot mijn 11e ongeveer wel veel gepest in de buurt. Dan hoorde ik er weer bij en dan werden we weer geslagen en uitgejouwd. Ik was blij toen we gingen verhuizen. Toen ben ik zelf even een pestkop geweest. Maar meer door mijn buurmeisje die me meetrok.
******************
Ik denk dat er toen al jarenlang iets niet goed is gegaan in je leven, in hoe je behandeld werd, in je manier van denken en omgaan met mensen, waardoor je geen echte rust had. Herken je dat misschien?
Je leerde al niet rustig met problemen en rotgevoelens om te gaan, of ergens terecht te kunnen. En toen bepaalde ervaringen kwamen kon je die dus echt niet aan!
*************************************
Ehm, Ik weet het niet meer. Ik weet wel dat ik al vanaf mijn 12e (ja mijn leeftijd in mijn blogje klopt natuurlijk niet, ik ben flink ouder) niet meer wist hoe ik moest leven. en hoe ik de toekomst in zou moeten.
Daar is wss mijn leven stil blijven staan. Dat heeft mijn moeder mij een aantal jaren geleden gezegd dat ze dat al dacht toen ik een test had gedaan waaruit bleek dat ik een emotionele leeftijd bleek te hebben van 13-14 jaar. Nog niet eens een puber maar een pre-puber. Vandaar dat moeilijke gedoe met vriendjes enzo.
Echte ik denk dat ik een verstandelijke leeftijd heb die veel hoger ligt dan mijn eigen. Ik voel me vaak zo veel ouder dan mijn leeftijdgenoten.
***************************
Je leerde al niet rustig met problemen en rotgevoelens om te gaan, of ergens terecht te kunnen. En toen bepaalde ervaringen kwamen kon je die dus echt niet aan!
Maar hoe het precies niet goed ging, ja dat is gewoon heel moeilijk te ontwarren!
En intussen zit jij met die warboel in je hoofd kwa gedachten, en gevoelens, over nu en alles, en kun je ze nergens echt kwijt.
Logisch dat er geen rust komt... En ook dat er nu eigenlijk geen plaats is voor gewone dagelijkse gevoelens die een ander heeft; dat je je erg leeg voelt vaak... en door alles natuurlijk ook extra kwaad.
************************************
Ja dat klopt. Ik wist niet om te gaan met gevoelens enzo. Ik was erg agressief. Of snel kwaad. Maar dat was ik vanaf mijn 2e al ofzo. Ik praatte nooit ergens over. Als ik weer eens een probleem had met de huisarts (waar ik niet mee op kon schieten) of op school, dan ging ik niet naar mijn ouders toe, nee ik ging naar mijn opa en oma toe. daar ook niet praten maar koffie of fris drinken een koekje erbij of chips en dan kwam ik tot rust. Ik heb pas leren praten in 1999 toen ik ziek werd. nu 12 jaar geleden. Maar eigenlijk is er altijd al wat geweest. Maar de triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
zelfmoord van mijn opa is de boel mis gegaan.
Ik voel me trouwens niet leeg hoor. Dat heb ik een tijdje gehad en dat is gelukkig weg. Wel heel erg verward. terwijl ik precies weet hoe alles in elkaar steekt. En hoe ik ben en wat wel werkt en wat niet.
Gelukkig heb ik een activiteitenbegeleider waar ik wel met alles terechtkan. Sinds 3 jaar.
Maar je heb gelijk. ik heb nooit rust. Het is constant een trein die door mijn hoofd rijdt en verwarring.
*********************************
Er is nl. zekerrrrr nog heel veel mogelijk voor jou, ook ik zie dat jij veel verder kunt komen dan nu, echt waar!!! Maar... daarvoor moet je ergens op de een of andere manier eerst iets stabieler worden. Een beetje meer rust vinden. Anders kun je een echte behandeling/therapie niet aan.
******************************
Dat zeiden ze in mijn opname ook. Daarom kreeg ik een doorverwijzing naar een kliniek om in opname een lange behandeling te doen. Toen bleek dat de kliniek gesloten werd en ik niet goed genoeg was voor deeltijdbehandeling. Toen hebben ze alles maar laten zitten.
Ik zei tegen de arts-assistent 'Zoek maar wat voor mij, jij bent de dokter', waarop ze gewoon zei, 'daar weet ik niks van hoor'. Ik had ondertussen een nieuwe aa en psychiater gekregen omdat ze wisselden.
Je hebt gelijk. De afgelopen maanden heb ik veel geleerd omdat ik het zoveel alleen moest doen. maar eindelijk snappen ze me een beetje en willen ze me wel helpen. Maar stabiel worden zit er eerst niet in. Vooral vorige week ben ik achter een hele boel dingen gekomen waar ik eerst niet aan toe was. Vandaar dat ze me in mijn opname vorig jaar mij vaak de tent uitlokten. ik begrijp nu waarom.
***************************************
Als je terugdenkt, weet je dan nog hoe je was als kind? Op dit moment probeer je je staande te houden en dat is moeilijk, dus je bent het ene moment veel stoerder dan je je echt voelt, en het volgende moment kwaad, vooral op jezelf...
Maar was je als kind niet heel lief, eigenlijk?
Dat je van alle mensen houdt, en anders van sommigen heel erg, en dat ook graag met ze wil delen...
************************************
Wss heb ik vanaf mijn 19e toen kreeg mijn moeder een hersenbloeding, gelukkig leeft ze nog, jaren op mijn tenen gelopen. Ik deed het hele huishouden behalve eten kopen en koken, sporten, basketballen, zwemmen, hardlopen, veel huiswerk, zo'n meer dan 20 uur per week, kranten lopen, 2 soorten en folders lopen en dan nog met mijn vriendinnen omgaan.
Dat was allemaal te veel. Maar ik had niks willen missen.
Ik was niet als kind echt lief ofzo. Nee gewoon.
Maar idd ik had eigenlijk nooit problemen met andere mensen. Dat is pas begonnen toen ik echt ziek werd. Ze zeiden altijd tegen mij, 'Jij kan ook met iedereen opschieten he ?'
*********************************
Je kon zo teleurgesteld zijn als iets tegenviel, omdat je veel had verwacht; en je trok het je erg aan als je werd afgeleid van een vervelend moment, inplaats van dat ze er met je over praatten of je troostten. En je begreep het niet als ze iets niet duidelijk stap voor stap uitlegden?
*****************************
Eerlijk gezegd is dat allemaal blank. Ik weet van niks meer. Ik weet alleen dat ik erg gevoelig was en nog steeds ben.
*******************************
Dus je hebt niet leren praten of huilen of genieten van alles, samen met anderen... en al helemaal niet met je ouders zodat ze je extra konden begeleiden omdat je extra gevoelig was...
Kijk.
Is het dan niet heel logisch dat je je altijd maar staande hield, vrolijk was omdat dat wel kon maar problemen kon niet?
*******************************
Op mijn 11e hebben mijn ouders me naar therapie gestuurd omdat ik zoveel op mijn kamer zat en altijd zo stil was. Echter heb ik zelf het idee dat ik toen gelukkig was. Mss was ik teveel in mijn fantasiewereld ?
Nu doe ik meestal wel vrolijk bij mijn familie en vrienden. Terwijl ik vaak alleen maar een spel speel.
Zo heb ik ze in mijn opname ook een beetje op het verkeerde been gezet. De clown spelen en veel aandacht vragen in de groep. Maar met de verpleging alleen was het altijd huilen. Met tranen en tuiten. Nou dikke overstromingen waren daar. Haha. Nou ja, niet leuk eig. Dan zei ik wel eens tegen mijn vpk, 'Ik voel me wel goed', en dan zei zij iets van 'nee, dat is niet zo', en brullen maar. 2 zinnen zei ze tegen mij en ja hoor. Huilen weer. Dat schreef ik eens in mijn evaluatie. Ze moest daar om lachen. Ik had geschreven. 'Maaike maakt mij altijd aan het huilen.' En zij was een super goede verpleegkundige, zij was de regie-vpk, toen mijn eigen pbér wegginge heb ik haar of Lineke gevraagd. omdat ik met hun het beste kon praten.
Maar het ontslag is te snel geweest. Dat hebben ze uiteindelijk ook toegegeven. Maar dat staat in mijn andere weblog. Daar wil ik niet meer over praten.
*************************
Je was eigenlijk altijd stoerder dan je ècht was, je gedroeg je gewoon op een bepaalde manier. Je had een masker op, al merkte je dat zelf nog niet zo. Als je heel spontaan iets vond of voelde, werd daar raar op gereageerd of niet, dus je leerde eigenlijk heel veel maar binnen te houden. Je kon niet ècht jezelf zijn, hooguit een bepaalde kant van jezelf.
************************
Dat doe ik nu heel veel. Maar niet bij de mensen uit de psychiatrie. Die me nemen zoals ik ben. Zoals op het actviteitencentrum, huilen en stil zitten en een beetje naast de begeleidster zitten.
*****************************
En dat je leert dat je net zo lief mag zijn als je zelf wilt, er zijn ergens mensen die dat juist waarderen.
*************************************
Dat doen ze op het AC inderdaad. Ze nemen me zoals ik ben.
En inderdaad vinden veel mensen me eigenlijk altijd lief. Maar ik kan toch kwaad worden. Vooral op straat. Berg je dan maar. 1 keer wilde iemand de politie bellen, ik zei 'Doe dat maar'. Want ik had gelijk. Reed hij snel weg.
Ik ben moe. Schrijf nog wel weer.
Alish.
Noot, ben wel minder depressief, maar wel meer in de war. Ik weet nu wat er eerst moet gebeuren. En daar ga ik vrijdag met mijn psychologe over hebben. Verder zijn ze al maanden een plekje voor me aan het zoeken voor opname. Maar dat zie ik niet meer zitten. |
|
|
|
Behoorlijk in de war geweest na dat gesprek
Persoonlijk | Hoe gaat het nu
|
12 September 2011 | 23:56:41
|
Gisteren ging het niet goed met mij. Op een gegeven moment ben ik maar opgestaan en heb een brief naar mijn psychologe geschreven.
Dan kan ze ook eens zien hoe in de war ik soms ben. Zo heeft zij me namelijk nog niet eerder meegemaakt. ikzelf wel. Maar eerlijk gezegd dat was toch wel minstens 1,5 jaar geleden.
Dit is de brief.
Zondag 11 sept, 13.05
Heya I,
Hulp nodig. In de war. Weet niet, sorry. rare lertetere. Niets met vrijdag te maken. Weet nu meer. Geen trauma's hoor.
Hulp nodig. Snap meer. Niet erg.
In war. Help me. In de war. Moet vrijdag over praten.
Woede, bamng, zo angsten, veel delen. Geen DIS. Weet wel. Veel delen met andere emoties. Lopen anders. Zij allemaal ongelijk. Iedreene wil anders. Wij wil mama.
Wij wil, help. Moet huilen mag nie. Moet je weet wel. Niet bang zijn. Gebrurd niks. In de war. Wil PMT. Heb nodig. Heb extra Tranxene genomen en nog 1/2 mg risperdal dieknogha.
Sorry gewoon in de war. Bel je morgen of zo. Mss straks over als rusdtig kan worden. Dissociaties, anders. Of niet dissos ? Sorry huilbrieffie. Niet huilen, anders gillen, Niket slaan schoppen. Wel innewar.
Wil uitleggen. Wij wil help. Wij kleinen adn weer groot. Moet kunnen. Wil niet een geheel zijn. Moet different zijn. Wil naar buiten, maar zij is bang. Weet wel is ik. Maar kan niet schrijven.
Niet DIs weet wel. Iets anders. Wil fantasiewereldje terug. meds houden me rustiger maar woede zit heel erg. met Janny over gehad. Moet rtuit. PMt ?
ook reden voor snijden zo veel emoties. wel borderline ? emoties niet ergulereen ?
Wil huilen, wil schuilen. 
Zo verdrietig. Help please. Mss straks over. Maar begrijp me meer. Ikke bedoel ik. Niet bang zijn begreuerd niks. Straks papa mama toe. Beter met andere meisjes zijn. ene klein andere groot zijn please mag dat ? is beter vor me.
Wij ine war woede zo veel woede. Zo gillen maar stil zijn. Slaan, maar niet doen. wij zo inne war. weet steeds zeggen is zo. kan niet nu gewoon praten ik probeer. zij kan niet. ik kan niet doel ik.
Zo erg nu.
Moet volwassen zijn, maar kanniet. Wil weer Sofie zijn. (van de lagere school).
Alisha is verward. Samaya is verdrietig. Zij altijd huilen, zo verdrietig. Zij schuilen bij Janny. En Sofietje ook.
Weet wel, ik is een persoon. Maar zoveel verschillende delen, altijd gehad vanaf 9 of 11 ofzo. Zoveel emoties. Iedereen anders. Dan groot moeten doen, adn klein zijn. Weet is niet echt maar zo voelt het.
Zpveel woede. Wil snijden maar hioop door brief ik niet doen. Krassen ebgronnen 19 jaar. 9 jaar afgeweest na zooi met werk opnieuw begonnen.
Wij vrijdag praten please ?
Deze brief grrot zijn en klein. moet 1 zijn toch ?
Mss jij nu denken die is gek. Ja beetje nu wel. eig altijd maar zoveel schijn. Wij ook normaal zijn. Maar nu exht heel erg raar zijn. Mar kan wel schrijven. groot en klein zijn inde war maar wel duidelijk zijn. gelukkig gen alcohol in huis. ja wijn lust ik niet.
jij mij begrijpt ?
nou jij weten ik in de war. vertrouw jou nu meer. wil praten. daarom wij zoveelrust nodig. mijn eigen separeer zoeken. daarom wj niet prikkels kunnen hebben. jij mij nu grijpt ? Please ? Wij praten vrijdag ? Jij NIET ziek zijn dan please. daarom wij niet buiten durven zijn ? Wij mama nodig. Gelukkig wij Janny hebben. Wij goed gesprek met janny gehad vrijdag en met jou was super tof. Dank u. Nu iets beter. straks over ? Tabletten werken ?
Even bed gaan.
Niet eten bij mama en pap. Vanavond. Mama zegt jij wel eten. Ik beeteje eten gedaan. Wij geen mama eig maar moeder. Wil mama maar niet moeder kwijt. Moeder belangrijkste maar ook mama willen.
Zo iinne war. toch 1/2 mg risperdal bij ? ne even wachten. waaromk wij inne war nou ? Wij vrijdag eerst openlijk gepraat heeft veel losgemaakt ik ook met janny gepraat, iets andrs maar ok zelfde onderwerp. meer duidelijk. Vrijdag maatje lief. niks beurd hoor. weet nu ik niet toe aan anders. hij wist wel. eevan cola drinken. komt crisisplan, ik cola drinken.
Was te druk vorige week. te veel grenzen overschreden. zwembad, vrouw mij bang gemaakt ik niet ruzie gemaakt, dinsdag zwemmen ik woensdag opa 12 jaar dodd naar begraafplaats geweest zo lang met opa gepraat. basketball gedaan. donderdag even naar bejaarden husi. was te veel. ik vroeg van ac naar huiks slapen.
nou jij snapt hoe inne war ? zo vaak daarom wij op bed willen. k@#$% in hoofd voel. bang voor wereld. depressie ? of anders ? weet niet meer. ik jullie nu meer vertrouwen. wil echte diagnosehebben. wil weten wat ik heb. hou oud ben ik ? Ben zo oud maar zo klein. emotiopneel klein 13-14 zegt meneer van onderzoek. geestelijk ik 50 jaar. denk ik. weet niet. oh jee. wil onderzoek. wl weten watikke heb.
doe ik netalsof ? maar wet vanaf mijn 12e al niet weten leven. en 9 jaar fantasie. maar fantasie van 9 jarige of troubled child ?
Nu ophouden. Wordt ander meer innewar.
Ik.
7 september 1999 - 7 september 2011 R.I.P. Opa
Opa, waar ben je
Heb je het nu fijn ?
Opa, waar ben je,
Ik voel me zo klein.
Opa waar ben je,
Ik mis je zo.
Opa, waar ben je,
Is oma ook bij jou ?
Opa, waar ben je,
Ben je nu gelukkig ?
Opa, waar ben je,
Pas je een beetje op ons ?
Opa, waar ben je,
Ik weet niet hoe het verder moet.
Opa, waar ben je,
Help je ons vanwaar je bent ?
Opa, waar ben je,
Ik wou dat je hier was. |
|
|
|
Jaja, mijn moeilijk gesprek met de psychologe.
Persoonlijk | Hoe gaat het nu
|
10 September 2011 | 01:00:54
|
Vrijdag 9 september
Vandaag een goed gesprek gehad met I de psychologe. Over mijn 'minitrauma' over s@#. Het werd duidelijk tijd om over mijn probleem te praten. Ik denk dat het tijd wordt om naar een s@#loge te gaan. 
Het was een moeilijk gesprek. Maar ik had me goed voorbereid. Ze begreep dat het onderwerp moeilijk voor me is. Ik denk dat ik eens door die angst heen moet breken en heb daar vanavond met mijn 'soort van vriendje' over gehad. Hij wil me wel helpen. Maar rustig aan. Ik ben 2 jaar geleden ontzettend verliefd op hem geweest maar dat was met een maand weer over.
Ik ben 1,5 jaar niet bij hem geweest nadat ik de spanning tussen ons niet meer aankon. Bloos. En toen ging ik hem zelfs haten.
Dus vanavond voor het eerst weer bij hem geweest en het was hardstikke fijn. Maar dat was het toen ook en op een gegeven moment kon ik de vriendschap niet meer aan. Het werd te intens. En dat wil ik voorkomen. We hebben een heel goed gesprek erover gehad. Voor het eerst in mijn leven openlijk gepraat. Met hem en met de psycholoog. Hij wil me helpen maar wil het rustig aan doen. Voor mij
Dus gewoon lekker gezellig gehouden ondanks dat ik aan meer toe was. Maar eigenlijk ook niet. Bloos.
Gewoon lekkker tegen elkaar aan gelegen en gewoon, je weet wel. Verder niks.
Komt misschien nog wel.
 Wel een zoen gegeven toen ik wegging. Maar ik ben niet verliefd op hem. Gelukkig niet. Dat komt te dichtbij.
Maar het wordt tijd om er wat aan te doen.
Vorig jaar in mijn opname hebben ze me ook al steeds uit mijn tent gelokt. (de verpleging dan) En M had eens wat tegen mij gezegd waar ik een heel weekend van slag was geweest en zij maar lachen na dat weekend toen ik dat vertelde. Hhaha, was eigenlijk ook grappig. En later met A, mijn pb'er. Die ging me ook uit mijn tent lokken maar toen ging ik haar slaan. Nou ja slaan niet echt, maar duwde haar heel hard weg en zei dat ik heel hard ging gillen terwijl we op straat aan het fietsen waren.
Maar ze begreep het wel.
En na maanden later had ik eens een gesprek met M, die toen mijn pb'er geworden was en die zei dat het misschien eens tijd was om erover te gaan praten. Werd ik weer helemaal gek. Wel wat verteld maar niet veel.
Dus knap dat ik vandaag voor het eerst echt meer heb verteld. Bloos.
Sofietje. 
Sofietje was heel klein vandaag maar ook heel groot geweest.
Sofie is trots op haarzelf.  |
|
|
|
Dat Lentis weer en nog even over het UCP
Persoonlijk | Hoe gaat het nu
|
08 Augustus 2011 | 00:12:46
|
Zondag 7 aug 23:14
Sorry, lang verhaal.
Een reactie op een reactie die ik gekregen heb.
Over hulpverleners die zelf denken dat ze alles weten.
Mijn vader zegt altijd als hij een gesprek heeft met een hulpverlener over mij, 'Zit u hier om uw werk te doen, of om uw vakantie te betalen ?'
Ik begreep eerst niet wat hij bedoelde, maar nu wel.
Zo als deze die ik allemaal heb, werken alleen maar voor hun geld. Ze geven niks om hun patienten.
Alhoewel. Aan de andere kant. Denk ik, als ik van mijn huisarts hoor en mijn begeleidster op het activiteitencentrum, dat ze het wél goed met me voorhebben.
Maarrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr. Het KOMT ER NIET UIT ! 
Het is me 1 keer gebeurd dat de psychiater, bij mijn eerste gesprek met hem, dat HIJ zei 'WIJ hebben de expertise !!' Waarop ik zei dat IK al bijna 12 jaar ziek ben en dus heel goed weet wat wel goed en niet goed is. En de psychologe die erbij zat maar met haar hoofd schudden van 'nee'.
Ohohoh, niet normaal.
Ik heb het later ook tegen haar gezegd. Dat dat een belachelijke reactie van haar was, ok, in normale woorden.
Het is een warrige situatie waar ik in zit. Maar ik heb ook het idee dat ik helemaal alleen sta in mijn zoek naar hulp. Al in mijn opname was dat zo. Ik zou naar verdere behandeling na mijn opname in het UCP. omdat ze wat in me zagen en WISTEN dat ik beter kon worden dat ik was. Soms blééf ik dat iedere keer vragen aan de verpleging en maatschappelijk werk. Vooral aan Lineke, verpleegkundige, de liefste. En Íedere keer werd me dat weer opnieuw verteld.
Het was de bedoeling dat naar een andere kliniek zou gaan. Voor echt duidelijke therapie die bij mijn problematiek het beste was. Echter de kliniek werd gesloten en er was alleen nog maar dagbehandeling. Een van mijn pb'ers is zelfs meegeweest naar die 2 intakes die ik daar gehad heb omdat ze wilden dat het gesprek goed zou gaan en ik niet kwaad weg zou lopen. Ze konden me goed. (bloos)  Daar ben ik voor afgewezen. Ik was nog niet ver genoeg in mijn behandeling. En aangezien ik zelfs nog 2 gesprekken met de verpleging had vonden ze dat dat nog steeds door moest gaan. En nog in opname zat.
Dus een grote domper.
Dus ik tegen de toenmalige aa (arts-assistent psychiatrie) gezegd dat ik afgewezen was.
En toen was het verhaaltje uit. Geen zoektocht naar nieuwe therapie of behandeling. Nee, niks. Ik zei nog tegen haar, 'U bent de dokter, U moet wat voor me zoeken'. Waarop ze gewoon zei, 'Daar heb ik geen verstand van'.
De voorgeschiedenis. Toen ik op de afdeling kwam hadden we een super psychiater en na een paar weken een zeer goede aa. Waar ik zelfs op een gegeven moment 2 gesprekken in de week mee had en niet van dat halve uurtje met die nieuwe, nee, zolang het nodig was. ZIJ zijn op zoek gegaan naar behandeling.
Echter ja, dan komt er na een half jaar een nieuwe aa. En het ergste was dat de psychiater van de afdeling een andere baan ging doen. Die nieuwe psychiater deed ogenschijnlijk niks. Tenminste ik zou het niet weten.
Ze was ook absoluut niet populair bij de patienten op de afdeling.
Ze kwam in maart of april op de afdeling. En vanaf toen tot en met augustus toen mijn laatste maand daar was, heb ik welgeteld één gesprek van zo'n 5 minuten met haar gehad en één keer een lullig gesprekje waar ik niks aan had over mijn automutilatie, 'Ze vroeg naar mijn crisisplan'. Op het moment dat ik wegging. Dat was 1 minuut.
Maar er NOOIT weer op teruggekomen. Niemand.
Maar toch nog steeds blijven vertellen, 'Wij zien wat in je, en je bent nog lang niet klaar en je hebt nog een lange weg te gaan'.
Maar toch binnen 1 dag zeggen dat ik binnen een maand afgebouwd moest zijn met behandeling.
Dus................................. spreken ze zichzelf tegen ?
Of vinden ze me werkelijk een hopeloos geval ?
Maar goed dat staat allemaal in mijn vorige blog waar ik onder een synoniem schrijf.
Waar ik nu zit. Is het FACT team van Lentis (GGZ Groningen), dat is voor de hopeloze gevallen.
Over de hulpverleners na aanleiding van die opmerking die ik kreeg.
Ik heb het idee dat ze zelf nog maar in opleiding zijn en gewoon niet weten om te gaan met mensen met een behoorlijk ingewikkelde problematiek. Maar ga dan gewoon maar als een maatschappelijk werker werken ofzo. als je toch al ziet dat je geen enkel effect hebt met je 'gedoe'. Ja GEDOE, aangezien ik alleen maar achteruit ben gegaan bij hun. En als je zag wat ik in mijn opname bereikt had was in 2 gesprekken daar verdwenen. Omdat ZIJ willen dat JIJ zegt wat ZIJ willen dat je zegt.
Je moet hun op een 'voetstuk' zetten. En DAAR PAS IK VOOR.
Ik heb al 2 brieven naar hun hoofd van de afdeling gestuurd dat ze maar informatie bij een andere instelling moeten halen om te leren wanneer ze wel wat bij me bereiken kunnen. En al zo'n 5 keer gevraagd als het niet meer is een doorverwijzing naar een andere instelling. Zelfs al 3 keer per brief. Maar ja, Ze doen er niks mee.
Echter de afdeling waar ze me neer hebben gezet is alleen maar voor de hopeloze gevallen.
Geen behandeling, geen therapie. Alleen een chitchat gesprek (en dan heb ik geluk dat ik 1 keer per week zo'n gesprek van 25 minuten heb. Normaal is dat maar maximaal 1 keer per 2 weken. Gesprekken die nergens naar toe gaan.
Vrijdag weer. Met die invalster.
'Hoe was je week ?'
K@#, alleen op bed gelegen. Alleen 1 keer om 16.00 uur mijn bed uit en 1 keer op mijn verjaardag wel de hele dag opgeweest. Alleen maar omdat de nieuwe thuiszorg kwam en ik goed met haar gespraat heb.
'Wat ga je dit weekend doen ?'
'Op bed liggen'.
En over mijn kat maar weer eens gehad, ach ja je moet toch wat bespreken he ? Zij moeten hun geld verdienen, En over Palestina enzo. Verder niks bijzonders.
Alleen het volgende:
En ik over mijn depressie gehad. En mijn Prozac. 'Ja, na 1,5 week werkt het ook nog niet he ?'.
Terwijl ik net tegen haar gezegd had dat ik het al 8,5 week gebruik.
En dat de brief voor de intake al 9 weken op het kantoortje van de coordinator ligt. 'Ja, jij wou niet naar Zuidlaren'. Ja duuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuh, ik had wél gezegd dat ik de intake wel wou hebben. Wat een zootje zeg. Dus ik zei tegen haar, ja ze werken bij het FACT niet zo snel he ?
Verder over de prozac.
Eerst zei de psychiater,'Het gaat werken tussen 6-8 weken'.
3 week later, 'Het gaat werken tussen 4-6 weken'.
De coordinator deze week die ik in mega paniek opbelde, 'Dat kan wel een tijdje duren he ?, Dat kan ook langer zijn'. 'Kan ook 10 of 12 weken zijn.
Hmmm, ik lees op internet, dat als Prozac na 10 week nog niks doet je beter kan stoppen. 'Ach, je leest zoveel op internet zegt de psychiater'. Ja, je moet wel. ZIJ vertellen niks.
En ik zou na 2-3 weken weer een afspraak krijgen, dat is ondertussen al 5 weken geleden.
Ze zijn niet zo snel bij Lentis. Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh, langzaam eigenlijk.
Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh, eigenlijk niks doen ze.
De enige waar ik wat aan heb is die mevrouw die 1 keer (max) per week langskomt waar ik even mee kan praten. Die vorige was met zwangerschapsverlof.
'Hoe gaat het met je ?', vroeg ze dan. Ik dat vertellen. 'Daar moet je niet bij mij voor zijn hoor.
Ik zeg dan 'Jij vraagt het ZELLUF hoor !'.
En na 1 keer een paniekaanval wat uitleidde in een woedeaanval, is ze weggelopen. 'Hier heb ik géén zin in'.
Dan moet je ook NIET in de psychiatrie gaan werken.
Dus haar wil ik niet meer terug. Het had helemaal uit de hand kunnen lopen toen ze me in de steek liet. Ze had me moeten helpen of hulp in moeten roepen. Dat deed ze niet.
Dus weg met haar.
___________________________________________________
Triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Vrijdag weer gesneden en weer een open wond. En vandaag mijn hand weer eens met een baksteen op geslagen. Ik begin denk ik allergisch te worden voor pleisters, ik had vorige week zo'n ontzettende ontsteking onder mijn pleisters en het jeukt tot en met. Maar ja, die hypo-allergene pleisters van de apotheek zijn niet te betalen he ?
Ja, als het zo'n zootje is in je hoofd heb je afleiding nodig en dat kan alleen maar met PIJN.
Groet, Alisha.
Sofietje  gaat morgen eens wat vertellen en wat foto's plaatsen als het lukt. |
|
|
|
Naar Lentis geweest, en zelfbeschadiging vorige week
Persoonlijk | Hoe gaat het nu
|
29 Juli 2011 | 11:47:00
|
Hey,
Ik kom net bij Lentis weg. GGZ Groningen. Het team FACT 3.
Mijn eigen psychologe is met vakantie dus had ik een gesprek met iemand anders. Daar heb ik vorige week kennis mee gemaatk. Ik zei dat ik zulke dingen maanden van te voren moet weten. 'Ja', zegt die ander A, "Dat kan niet he '?'
Huh ? Beslissen ze de ene week dat ze de voklgende week zomaar 4 weken met vakantie gaan ?
Nou dat was op mijn werkplek, niet gelukt om dat voor elkaar te krijgen. Wat doet Lentis daar makkelijk over zeg. De énige werkplek in Nederland waar je zomaar in 1 week of 1 dag kan beslissen om 4 weken weg te gaan. Hoezo staat de GGZ niet goed bekend hier ?
Maar goed, ik zei al tegen mijn eigen psychologe, 'Dat wordt niks, dat mens is me veel te druk'.
Blijft me maar vragen over mijn hobbbies enzo. Huh ? Hobbies ? IK BEN DEPRESSIEF, dan heb je geen plezierigheden.
By The Way, mijn gesprekken met de psychologe lopen steeds hetzelfde.
____________________________________
'Hoe gaat het ?'
Als eerste zit ik helemaal op slot en kan pas praten na 10 minuten als het lukt.
'Kut, ik ben hardstikke vreselijk depressief, drink te veel, ben alcoholist geworden en lig de hele dag op bed als ik niet ergens heen MOET. Als ik HOEF ga ik meestal al niet eens meer. Kom pas om 17.00 als ik bij mijn ouders uitgenodigd wordt om te eten mijn bed uit en anders pas om 19.00 uur.'
'Ja, dat is vervelend he ? Dat is erg. Je leven is niet leuk.' En dat later nog een keer. En ze geeft me altijd gelijk. Haha, heb ik natuurlijk ook altijd. (wrang grappppppje)
En soms krijg ik even een advies van haar. Van 'Je heb het wel goed aangepakt'.
Zo verlopen iedere gesprekken.
___________________________________________________________________________
Daarna kan ik gelijk naar het activiteitencentrum, waar mijn begeleidster mij er weer uit moet halen omdat ik weer helemaal op slot zit. En als dat niet zo is, kan ik zo'n 5 van de 10 keer gelijk door naar de huisarts om me te laten trigger..............................
hechten of verbinden.
Dan heb ik me weer flink zitten snijden. Of mijn pols en hand weer laten slaan waardor ze dik en pijnlijk zijn. Mega gekneusd dus.
Ik denk zelfs dat ik een breukje in mijn jaha, middelvinger heb, er zit eren bobbel op en die gaat al weken niet weg en als ik op dat plekje precies druk doet het hardstikke pijn. En al zeg ik het zelf, 'Ik ben geen pieperd'. Of piepert. kqwetniethoejedcashitft.
vorige week zat zelfs mijn hele broek eronder. En die van de doktersassistente. Zij had een witte broek aan, haha, (wrang grapje weer hoor zeg ik maar), en ze zei al dat ze eigenlijk geen witte broek naar haar werk aan moest doen.
Maar tegen woordig hechten ze vaak niet meer. Ja andere huisartsen he ? Mijn eigen is weer ziek, zij en die ene 2 andere dokters hechten heel mooi. Maar die ene werkt daar niet meer. Was een buitenlander maar een toffe gast. Hij begreep het alleen niet waarom iemand zichzelf beschadigd. hij zei ook steeds de verkeerde dingen maar lief bedoeld en daar gaat het om. Deze kwam geen woord uit geloof ik. Tenminste niet tegen mij.
Dat noemen ze 'VERWAARLOZING', van de patient. Ik heb zelfs een brief geschreven naar de hoofd van de opleidingen psychiatrie van Lentis en het UCP (UMCG psychiatrie) en de minister Schippers van VWS. De minister schreef als enige terug. Oke een medewerker van haar. Een zeer goede brief. Raar, want als je nu leest wat ze met de psychiatrie aan wil.
Dat de opleiding anders moet. Een mens doet niet aan am om aandacht. Je doet niet bepaalde dingen uit keuzen. Je BENT ZIEK.
En eerlijk gezegd kreeg ik een goede brief terug van VWS maar van Lentis en UCP niet hoor! Zij kunnen het waarschijnlijk niet schelen hoe een psychiatrisch patient (en GEEN client) zich voelt en gedraagd.
Zij hebben nog oude boeken gezlezen denk ik. Zij hebben zich niet verdiept hoe de psychiatrie er nu uitziet. Zij zijn van de 'oude stempel'.
Over het hechten. Maar deze, ach ja, plak maar met hechtpleisters, wat een uitvinding. Waarop ik al zei, dat gaat rollen en los. En ja hoor. Op woensdag gingen ze er echt vanaf en ja hoor, nog steeds open. Oke, moet ik zeggen, probeer ik ook hoe ver het kan. Ik was zo kwaad, dat ik er zelfs in gespuugd heb. Maar goed dat was pas na 6 dagen en nóg niet dicht. het is ook niet voor niks dat het gehecht moet worden ? Mijn armen zijn vreselijk en willen niet meer goed helen, dat zei mijn eigen huisarts ook al. Ik zal eens een plaatje zetten met trigger erbij.
Stinkt nou dus. maar het stinkt altijd als ze plakken met pleisters. Dus kleine ontstekingen.
**********************************************
Maar goed mijn gesprek van vandaag dus. Ik kwam te laat. Maar dat had ik al gezegd vorige week. Als ik me k@# voel kan ik niet op tijd komen. 'Ja, dat is je eigen keuze.' Zegt ze dan.
Duuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuh !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Dat is NIET mijn eigen keuze. Je KIEST er niet voor om ziek te zijn !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
DAAROM kan ik niet op tijd komen. Ik voel me k@#.
En als ik nou goede gesprekken had ? Vroeger bij mijn andere behandelaars kwam ik toch ook altijd op tijd ? Oke, er zat wel eens eentje tussen. 1 op de 10 keer ofzo.
Enne, ik weet dat ik iemand ben die altijd te laat komt. Maar niet op belangrijke afspreken.
*****************************************
Maar goed.
Waar ging dit gesprek over ?
Over miin eten, dat ik geen eten voor mezelf kan maken omdat me dat teveel moeite kost en ik helemaal in de war ben dan en het niet meer snap hoe het moet. 8 jaar geleden lukte het me 2 keer in de week. En tijdens mijn opname vorig jaar in het UCP op een gegeven moment 1 tot 2 keer per week tot dat weg viel en vanaf toen niet meer.
Dus crackers met kaas. Soms komkommer, soms fruitsapje, en ben verslaafd sinds mijn ouders met vakantie zijn geweest (daar mocht ik regelmatig eten) aan de hamburgers enzo. Wel met een beetje sla erop. Dus wel iets groens.
Sorry, even WC.
Haha, ik heb mijn sportbroek verkeerd om aan. Zal hem zo even goed aandoen. Maja, ik ga toch zo mijn bed weer in. Maar ik moet er wel mooi inliggen he ?
Oh ja dat gesprek. Verder over mijn kat. Ik zal een foto plaatsen. Ik heb een schildpadpoes. En over haar kat. Zij wist niet wat een schildpad was. ik haar dat uitgelegd. En toen wa het weer tijd. oke, ik was te laat. Maar over belangrijke dingen ? praten we niet. Ja mijn plannen voor het weekend. Op bed liggen en altijd maar op bed liggen.
WANNEER WORDT DAAR WAT AAN GEDAAN ?
En ze vroeg hoe oud ik ben. Daar gaf ik, geen antwoord op. ik zei dat ik ** + ben.
Ik zei ook dat ik diverse leeftijden heb van 8 jaar tot zo'n 50 ongeveer.Ongeveer 6. En geen DIS, geen alters, maar emoties en gedragingen.
Mijn pb'er van vorig jaar, de regie-verpleegkundige zei eens dat ik moest integreren. Dat mijn vrolijke kanten met mijn depressieve en kinderkanten met mijn volwassen kanten moete intergreren.
Maar ik heb geen vrolijke kanten meer. Ja soms, maar dan ben ik gewoon manisch. Vertel ik vanavond over als me dat lukt.
Zal vanavond een update schrijven als me dat lukt.
Alisha (nog steeds depressief na 7,5 week Prozac). 
Ik wil weer Sofie worden. Mijn eigen ik. 
Alisha.
*sorry dat ik niet op anderen gereageerd heb maar lukt me nu even niet. |
|
|
|
|
|
